Hier komt een godenverhaal van een kunstenares die al in de buik van haar moeder begon met schilderen op de baarmoederwand. Haar eerste kwasten waren haar piepkleine vingertjes en haar eerste kleur verf was rood. Ik observeerde alles en sloeg het op in mijn hoofd en later toen ik wat ouder werd begon ik met het schilderen van de beelden. Mijn werken komen zomaar uit mijn handen tevoorschijn en elke keer is het een verassing en een spannend gevoel dat me brengt naar een andere realiteit, begrijp je me? Er ontstaan beelden op mijn doek, ze ontstaan en dat maakt ze boeiend en interessant. Als een geboorte van een dier of een kiem van een plant blijft deze verschijning voor mij iets miraculeus. Verleidelijk, aanlokkelijk; ze roepen me als ik er naar staar. Steeds begin ik meer te zien in mijn werken en begin ik er klanken bij te horen, ik reis door mijn creaties naar een andere wereld. Eerst ga ik door de pijn en vreugde die ik ervaar op het doek. Maar dan laat ik me niet bang maken en ga verder en verder. Dan kom ik bij de wereld die ik graag zou willen zien en waar ik me fijn en veilig voel. Mijn werken vertellen me interessante verhalen en geven me vele ideeën maar roepen ook vragen op, zoals: waarom kunnen zoveel mensen die samen op deze planeet leven de wereld wel verwoesten maar niet beter maken? Maakt dat de mens een onintelligent wezen? Ja, natuurlijk! Daarom moet ik mijn verdriet en vreugde kwijt en wil ik het uiten naar de buitenwereld. Ik wil dat niemand vergeet dat wij verantwoordelijk zijn voor de vervuiling op deze planeet en dat wij de aarde weer schoon moeten maken voordat de wereld straks helemaal dichtgeslibd is met wegen, tunnels, huizen, fabrieken en door het gebruik van milieuonvriendelijke producten nog meer vervuild raakt. Ik wil dat mensen een glimp van geluk en van de liefde en hartstocht zien voor al wat leeft in mijn werken. Het rauwe, de echtheid en de vervreemding van zichzelf terug kunnen ontdekken in de kunst van het nu! Ik wil dat mensen in mijn werken de bijzondere verhalen kunnen lezen en ideeën kunnen krijgen net als ik bij mijn werken heb, maar vooral zich die vragen stellen die nog dagen in je hoofd kunnen blijven zitten. Het leven is iets wat we moeten ondergaan en voor de dood geldt hetzelfde. Ik wil leven maar soms ook dood zijn. Veel zaken zijn niet eerlijk verdeeld in het leven zoals armoede en rijkdom. Hier schilder ik over. Mijn werken houden mij in leven. De universa, onze planeet, de dieren, planten en de mensen inspireren mij enorm. Door zo intens mogelijk te leven, horen, voelen, ruiken en kijken raak ik erg ontroerd en vanuit deze toestand ontstaat mijn kunst. Zonder mijn schilderkunst ben ik niks en kan ik niet bestaan. Het leven is vanaf het begin af aan al mijn opleiding geweest, die ik nog steeds mag volgen. De dood, liefde, armoede, haat, blijdschap, geboorte, ziekte, pijn en verdriet, de vrienden en mensen die je tegen komt op je pad, iedereen maakt wel één van deze momenten mee in zijn leven. Het maakt het leven het leven! Als een vriend van mij pijn heeft dan voel ik die pijn in mijn gehele lijf en begin ik die pijn te schilderen. Als een vriendin of iemand die ik tegen kom op straat vrolijk is dan schilder ik die vrolijkheid. Ik wil schilderen over het leven, de emoties van dieren, planten en mensen vastleggen. Ze fascineren me! De energie van de universa en onze planeet aarde wil ik begrijpen en ontdekken en er van leren, ik wil haar beschermen tegen de verwoesting van de mens. Ik behandel mijn werken als mijn geliefde en ga steeds meer van haar houden. Elk schilderij is een deel van mijn ziel en ieder heeft haar eigen verhaal te vertellen. Vele mensen vinden mijn werken kleurrijk, vrolijk, onschuldig, puur, universeel, toegankelijk, krachtig. Mijn werk doet sommigen denken aan Jean Michel Basquiat, Corneille, Karel Appel, Frida Kahlo, Jackson Pollock, Andy Warhol, Keith Harris, Anton Heyboer en Herman Brood. Maar het mooiste en belangrijkste wat ik het meeste hoor van mensen is: 'het zijn echte Yby Potlatch werken!' Yby