Wat betekend Potlatch?
Eén van de belangrijkste ceremoniën in de Indiaanse leringen is de Weggeef - of Potlatch-ceremonie.
Tijdens dit ritueel worden nuttige of geliefde bezittingen weggegeven; het is een vorm van delen met anderen.
Het is ook een teken dat de gever bereid is iets op te offeren en zonder gehechtheid of spijt een geschenk aan een ander af te staan.
De Indiaanse betekenis van offeren was oorspronkelijk
"heilig maken".
Om een handeling of geschenk heilig te maken moet men met een hart vol vreugde en een nederige houding de handeling verrichten of het geschenk overhandigen.
Geven is slechts één van de stappen in een proces; het stelt de gever in staat naar binnen te kijken en het groei potentieel te onderzoeken dat met het Geschenk is verbonden.
Het doel van de Weggeefceremonie is delen. Uit de lessen die met deze ceremonie zijn verbonden, leren de mensen hoe ze bezittingen kunnen afstaan en hoe ze het idee kunnen loslaten dat deze bezittingen belangrijk zijn.
Hoe meer de bezitting wordt gewaardeerd en hoe groter het bezitter gevoel is, hoe effectiever de les.
Sommige geschenken van de Weggeefceremonie kunnen speciaal voor deze gelegenheid zijn gemaakt.
Afdankertjes weggeven is een schande voor de gever, en toont gebrek aan respect voor de ontvanger.
Als iemand iets weggeeft waaraan hij of zij niet echt is gehecht, is er geen sprake van waarachtig loslaten, en is de heiligheid van geven zonder er iets voor terug te verwachten vernietigd.
Het concept dat je afgunstig zou kunnen zijn op de bezittingen van een ander of deze zou kunnen begeren, bestond niet voordat Schildpadeiland door de Witogen werd binnengevallen.
In de Indiaanse Traditie wordt een geschenk nooit als een verplichting gezien of als een middel om zeggenschap te krijgen over degene die het geschenk ontvangt.
Het concept van verplicht geven kwam met de Bootmensen mee, van wie de ideeën uit de Europese gedachtenwereld kwamen.
Daar leefde het idee dat als iemand iets gaf, hij of zij daar iets voor terug verwachtte.
Wanneer deze manier van geven wordt ervaren, is er geen sprake van een waarachtig Geschenk of van waarachtig loslaten.
Het Rode Ras weet dat geven een manier is om de geest van het Volk te bevrijden uit de gehechtheid aan de stoffelijke wereld.
Door bezittingen af te staan waarvan we zielsveel houden, kunnen we onze levens openstellen voor toekomstige overvloed.
Onzelfzuchtigheid is een teken dat de gevende persoon in staat is zich los te maken van de bindingen van de stoffelijke wereld.
Het spirituele leven van deze persoon is gewoonlijk goed ontwikkeld, en bezit de Kracht van de Voorouders.
Als een voorwerp geschonken wordt aan iemand die het niet kan gebruiken, heeft de gever het recht dit geschenk weer op te eisen en het aan een ander te geven die het wel kan gebruiken.
Als een lemen pot op een plank staat en niet wordt gebruikt, is de heilige opdracht van de pot niet geëerbiedigd; de pot zou daarom aan een ander moeten worden doorgegeven, die hem in staat zal stellen zijn dienstverlenende opdracht uit te voeren.
Wanneer iets door mensenhanden wordt gemaakt, vormt de Kracht van de maker een deel van het gecreëerde voorwerp.
De moedwillige vernieling van het voorwerp zou inhouden dat de Kracht van de maker oneerbiedig bejegend wordt, evenals het vermogen van dat hulpmiddel om nuttig te zijn.
De Voorouders zeggen dat als een menselijk wezen achteloos een voorwerp breekt, het dan de geest van dat voorwerp doodt.
Als je de draak steekt met iets dat een ander heeft gemaakt, er kritiek op hebt of breekt, maak je je Zelf te schande.
Het idee dat geschenken ten volle benut zouden moeten worden, heeft het Rode Ras eeuwenlang kracht gegeven.
Elke keer dat men de gelegenheid heeft iets met anderen te delen en men geconfronteerd wordt met persoonlijke gevoelens die naar boven komen wanneer de beslissing om Weg te Geven wordt gemaakt, kunnen er vele andere lessen worden geleerd.
Als we ons bevrijden van de behoefte om te geven met de bedoeling er iets voor terug te krijgen, of van de spijt die soms volgt, zijn we in staat onze geesten vrij te laten en hen te doen uitstijgen boven het beperkte inzicht van onze vroegere Zelve.
Kunstschilder Yby Potlatch heeft lang geleden deze prachtige naam als geschenk gekregen van een Chinook Indiaanse vrouw die zij tegen kwam tijdens een Pow Wow feest.
Bij de Noord-Amerikaanse en Canadese indianen is een Pow Wow een dansceremonie.
Verschillende stammen komen bijeen om te dansen, te drummen en te zingen.
Zij vertelde Yby dat zij de mensen op de wereld nog veel zal gaan geven doormiddel van haar kunst, Yby zal haar ziel gaan geven.
Zij zal haar ziel schenken aan de gehele wereld met een belangrijke boodschap.
De mensen maken er namelijk een zooitje van, een verschrikkelijke puinhoop. Zij zien de schoonheid en de wijsheden niet meer.
Doormiddel van Yby haar kunst kunnen de mensen weer wakker geschud worden. Als een verhalenverteller vertelt Yby doormiddel van haar kunsten de verhalen over moeder aarde, de dieren, de natuur en al wat op haar leeft.
'Yby jouw kunst gaat de wereld heel veel liefde geven! en juist jij moet dit gaan doen! Want jij hebt een puur hart!' vertelde deze vrouw.
'Jij bent de liefde! Alleen iemand vol met liefde kan dit voorelkaar krijgen!'
Haar werken zullen de harten van de mensen gaan veroveren. Yby haar kunst zal een voorbeeld worden van hoe wij allen ook kunnen leven.
Yby haar kunst zal de wereld veroveren in positiviteit!
Het gebruik van Potlatches is vooral in zwang bij de indianen van de Amerikaanse noordwestkust, waaronder de Chinook, de Kwakiutl en de Haida in Brits- Columbia. Het woord Potlatch komt uit de taal van de Chinook.
